Isabel heeft een motto.

Publicatiedatum: 
Maandag, 11 mei 2020 - 02:52

Ook tijdens onze afwezigheid in het gemeenschapscentrum willen we met jullie c(k)ontac(k)t houden. Vandaag vernemen we hoe Isabel Smets, auteur van menig erfgoedartikel in ons maandblad, deze periode beleeft. Wil jij ook graag je ervaringen delen? Stuur een mailtje naar hilde.mees@vgc.be, zij neemt contact met je op om even bij te babbelen.

Hoe gaat ’t met je?
Met mij is alles ok. En ook rondom mij: gelukkig geen zieken tot nu toe. Natuurlijk word je elke dag geconfronteerd met de cijfers waarachter wél zovele drama’s schuilgaan. Ik mag er niet aan denken wat die mensen en hun naaste familie doormaken. Daar lig ik ‘s nachts soms wakker van, het is ook zo onwezenlijk allemaal. Voor de ene gaat het leven bijna zijn gewone gangetje, voor de andere breekt plots de hel los. Maar misschien is dat in gewone tijden ook zo, maar staan we daar minder bij stil.

Met wie deel jij je ‘kot’?
Ik deel mijn kot met mijn man, maar aangezien we in hetzelfde huis samenwonen met mijn schoonbroer en schoonzus, plus hun jongste zoon, voel ik me niet echt geïsoleerd.

Hoe ziet jouw Q-dag eruit?
Na een fruitontbijt trek ik mijn stapschoenen aan en maak een fikse wandeling (met Nordic Walkingstokken) in het Arboretum. Toen we daar niet met de auto naartoe mochten had ik een alternatief: 50 maal de tuin rond (zonder stokken uiteraard), goed voor zo’n 5.000 stappen. Ik denk dat de buren even aan mijn mentale gezondheid hebben getwijfeld!
Na de middag is het tijd voor de krant die nu van A tot Z wordt uitgelezen, terwijl ik vroeger de koppen las en enkele artikels die me interessant leken. Ook huiselijke klusjes staan op het programma, af en toe boodschappen doen (zo weinig mogelijk eigenlijk) én lekker eten maken.
‘s Avonds neerploffen voor de TV en alle zenders afschuimen om ook eens niet-coronagerelateerd nieuws of ontspanning te zoeken, vaak tevergeefs!

Wat stond er deze periode in je agenda en kan niet doorgaan?
Alle geplande afspraken met vrienden, toneelbezoek, etentjes, uitstappen, vergaderingen van de leesclub, een nog niet nader gepland reisje in de maand april, verjaardagsfeestjes, de communie van een kleindochter,... zijn allemaal afgelast. Gelukkig zijn de meeste activiteiten daarvan uitgesteld en hebben we dus nog veel in te halen van zodra het weer kan.

Wat doe je om te ontspannen?
Wandelen is voor mij een dagelijkse ontspanning, zeker als het in het bos kan gebeuren. Het geeft me niet alleen fysieke voldoening, maar zorgt ook voor mijn mentaal evenwicht. Tijdens die wandelingen maak ik ook graag foto’s, een andere hobby van mij.
Van bij het begin van de lockdown had ik ook een dagboek bijgehouden, maar na week 3 (ik was toen al zeker 20 blz. ver) ben ik mijn tekst plots kwijtgespeeld (dat heb je met computers!). Dagen heb ik alles geprobeerd om het bestand te herstellen, maar helaas... van pure razernij ben ik uiteindelijk gestopt met schrijven. Zo spectaculair was het nu ook weer niet, maar als tijdsdocument vond ik het wel een idee.
Wat doen grootouders nog? Skypen en whatsappen met de kinderen en kleinkinderen natuurlijk. Zo sturen we talloze foto’s en gekke filmpjes over en weer, het ene al hilarischer dan het andere.
Ik heb nu ook tijd gevonden om eindelijk de reisfilmpjes te monteren van vorige vakanties, dat brengt toch wat vakantiegevoel tot leven!

Wat is je (nieuwe) favoriete plek?
Mijn nieuwe favoriete plek is... mijn tuin. Wat hebben we de afgelopen maanden al schitterende dagen gehad: helblauwe lucht, géén vliegtuigen, heerlijk zonnetje... Je zou je bijna in het zuiden wanen!
Bovendien heb ik voor het eerst met zoveel aandacht de blaadjes aan de bomen zien verschijnen, en de bloemen mekaar zien aflossen: paasbloemen, camelia’s, boshyacinten, druiventrosjes, viooltjes, ... ik voel me bijna schuldig als ik me vergelijk met mensen die op een appartementje vastzitten en besef des te meer hoe ook hier niet alles eerlijk verdeeld is.

Wat mis je het meest?
Alles bij elkaar hoor je me dus zeker niet klagen, het enige wat ik mis, zijn de kinderen en vooral de kleinkinderen. Gelukkig wonen ze op wandelafstand en kunnen we mekaar in hun tuin eens -met de nodige social distance- zien en van ver een kusje toewerpen. Wij zijn een heel hechte familie, elke zondag komen ze bij omi en opa eten, maar dat is nu al maanden geleden.
Ook apero’s met de meer uitgebreide familie- en vriendenkring behoren tot een ver verleden. Maar we drinken nu al eens vlugger met z’n tweetjes een glaasje cava of een goed wijntje ter compensatie. En nogmaals: uitgesteld is niet verloren...
Maar als ik eerlijk moet zijn is er nog iets wat ik fundamenteel mis, nl. dat onbezorgde gevoel van vrijheid en veiligheid van zodra je je kot buitenkomt, ook vroeger waarschijnlijk totaal misplaatst maar nu, wie weet, is dat voor altijd zoek!

Heb je een tip tegen verveling?
Vervelen? Eerlijk gezegd, weet ik niet goed wat dat betekent. Bezig zijn met de dingen die je graag doet, kleine creatieve projectjes opzetten, lezen, op tijd eens bellen met oude bekenden, Wordfeud spelen met scrabblefanaten, een taart of wafels bakken om te delen, en... genieten van wat er nog wél kan en dromen van wat hopelijk binnenkort weer mogelijk wordt! Positief denken is al jarenlang mijn motto, ik kan het iedereen aanraden.

 

Vlad, Hubert, Ciska, Laurien, Frank, Marlies, HelmutLinda en Griet lieten ons ook al bij hen binnenkijken. 

Fotogalerij: 
positief denken