Marie-Anne haalt kookherinneringen op.

Publicatiedatum: 
Woensdag, 20 mei 2020 - 02:43

Ook tijdens onze afwezigheid in het gemeenschapscentrum willen we met jullie c(k)ontac(k)t houden. Vandaag vernemen we hoe Marie-Anne Delanote, eens centrumverantwoordelijke in ons GC, deze periode beleeft. Wil jij ook graag je ervaringen delen? Stuur een mailtje naar hilde.mees@vgc.be, zij neemt contact met je op om even bij te babbelen.

Haïtiaans stoofpotje

Hoe gaat het met je?
Goed, ik ben gezond en wel en mijn man ook. In mijn familie en bij mijn naaste vrienden zijn er geen zieke of besmette mensen. En dat is in deze bizarre tijden het belangrijkste. Maar ik vind de situatie nog altijd super bevreemdend. In allerlei kleine dingen word ik er - zoals iedereen veronderstel ik –  mee geconfronteerd. Ik ga graag direct in op iets dat zich in de actualiteit voordoet en dat kan nu vaak niet. Het woord ‘spontaniteit’ is grotendeels weg en dat word ik niet gewoon.

Met wie deel jij je ‘kot’?
Ik deel mijn kot met Virgile, mijn man. Wij wonen in Huldenberg, dichtbij Overijse en Tervuren. We hebben geluk dat we, zoals ook de mensen van Sint-Pieters-Woluwe, in een streek wonen waar het heerlijk fietsen en wandelen is. Voor wie nu kleinbehuisd in het hartje van de stad woont zal het wel veel moeilijker zijn.
We zijn hier echt ‘thuis’, we wonen er 40 jaar. Sinds mijn vertrek uit GC Kontakt ben ik langzamerhand actief geworden in het lokaal cultureel leven. Ik ben er sinds begin dit jaar voorzitter van het Davidsfonds en werk mee in het bestuur van de Cultuurraad. Maar corona heeft deze werkwijze en al die leuke contacten uiteraard ook flink dooreengeschud! Vergaderen met Skype, Zoom of Teams is efficiënt maar toch killer, vind ik.

Hoe ziet jouw Q-dag eruit?
Behoorlijk anders dan voor corona! Waar ik vroeger veel op stap was merk ik nu dat ik echt het grootste deel van mijn tijd in mijn kot blijf! Ik kook opvallend meer dan voorheen. Mijn zoon Dieter die niet veraf woont stelt mijn ‘take away’ op prijs. In ruil doet hij boodschappen. En ik ben blij dat ik de vele recepten van de kooklessen in GC Kontakt bewaard heb. Haïtiaanse stoofschotel en vis met zurkelsausje bijvoorbeeld zijn mijn préférés. De herinnering aan die leuke kooksessies vind ik verfrissend.
Van herinneringen gesproken: ik ruim mijn fardes en fotodozen op. En dat brengt altijd stof mee om met vrienden over te telefoneren of te mailen.
Virgile en ik gaan ook nogal eens met de fiets op pad. Het is een cliché, maar je komt steeds op plekken waar je voordien toch minder aandacht aan gaf en dat is leuk.

Wat stond er deze periode in je agenda en kan niet doorgaan?
Een heleboel. Uiteraard activiteiten van mijn vereniging! Midden maart hadden we een avond georganiseerd in het kader van de Nachten van de Geschiedenis. Ik verwachtte er veel van, want twee dames die nauw betrokken waren/zijn bij de werking van het instituut Ganspoel hadden het met hart en ziel voorbereid. Maar corona deed ons de avond naar 2021 verplaatsen… We zouden originele wandelingen organiseren in juni en september en ons jaarprogramma voor de herfst samenstellen. Ik was even helemaal van de kaart geblazen, maar nu werk ik aan een alternatief.
Met de vrienden zouden we op dit ogenblik aan het fietsen geweest zijn in de Achterhoek.
En Virgile had met leeftijdsgenoten een verjaardagsmidweek in Namen uitgewerkt…

Wat doe je om te ontspannen?
Ik ben geen zo’n fervente sporter maar ik merk dat fietsen echt ontspannend werkt. Wees gerust: ik heb een fiets-met-hulp. Dat is nodig in deze heuvelachtige Druivenstreek!

Wat is je (nieuwe) favoriete plek?
Eigenlijk liggen mijn favoriete plekken in Brussel. Begrijp me niet verkeerd: ik vind de streek waar ik woon super, maar ik kom toch zo graag naar Brussel, vooral naar de vele grote en kleine musea. Ik weet wel dat ze terug open zijn, maar ik ben er nog niet aan toe om ze opnieuw te bezoeken, nu in corona-outfit. Zoals ik al zei: dat gebrek aan ongedwongenheid en spontaneïteit ligt me zwaar op de maag. En eerlijk gezegd: ook ongerustheid.

Wat mis je het meest?
Mijn moeder is vorige week 99 geworden. Ze verblijft in een rvt in Poperinge. Ik heb haar verjaardagsfeest van op afstand kunnen organiseren, met een leuke doedelzakspeler en wat vrienden en familie van ter plekke voor het raam. Maar ik kon er niet bij zijn. Niemand kon haar een stevige knuffel geven. Ik bel haar elke dag maar haar gehoor gaat zeer snel achteruit. Dat ik niet naar West-Vlaanderen kan vind ik verschrikkelijk. En ik heb uiteraard ook schrik dat corona bij haar zou toeslaan. Maar de vrees voor haar eenzaamheid vind ik het ergst.

Heb je een tip tegen verveling?
Ik maak opnieuw een dagplanning op en dat helpt om niet te lang te koken, te lang te wassen en te strijken, te lang naar al het coronanieuws te kijken en na afloop te vinden dat er weer een vervelende dag voorbij is… Bovendien vind ik in elk coronaverhaal op de website van GC Kontakt wel interessante tips tegen de sleur. Zoals in de babbel met Isabel Smets die aan nordic walking doet. Deed er me aan denken dat ik ook nog wandelstokken heb!

Wil je nog meer verhalen lezen? Vlad, Hubert, Laurien, Ciska, Frank, Helmut, Marlies, Linda, Griet, Isabel, Aisling en Paul deelden hun lockdown-ervaringen al. Deel het jouwe ook!